Η καταπίεση της κατοχής στο διήγημα "Τα Σκυλιά του Σέιχ-Σου"

            Στις τελευταία μιάμιση σελίδες του διηγήματος «Τα Σκυλιά του Σέιχ-Σου», συνεχίζει να είναι παρόν το κύριο θέμα του κειμένου, η κατοχή. Πιο συγκεκριμένα, η περίοδος στην οποία έχει τοποθετηθεί το διήγημα, είναι στην κατοχή της Ελλάδας από την στρατιωτική και δικτατορική Χούντα. Πιο συγκεκριμένα, μέσα από την αφήγηση ενός περιστατικού από το κεντρικό πρόσωπο του διηγήματος, ο αναγνώστης δημιουργεί μία ιδέα στο νου του για την καταπίεση των Ελλήνων στη διάρκεια αυτής της περιόδου.

            Στο τελευταίο κομμάτι του διηγήματος, ο αφηγητής επιστρέφει στο παρόν του, δηλαδή στην περίοδο της Χούντας. Αφηγείται μία φορά όταν αποφάσισε να ξαναπάει στο βουνό, αλλά εκεί συνάντησε μία ομάδα πάνοπλων αντρών που έκαναν περιπολία. Ο ένας είπε στον αφηγητή «Verboten», δηλαδή «απαγορεύεται» στα Γερμανικά. Στη συνέχεια, ο αφηγητής εκφράζει την αναστάτωση του για αυτό το θέμα, δηλαδή την απαγόρευση αρκετών δραστηριοτήτων του εξαιτίας της κατοχής.

            Πιστεύω πως στο τελευταίο κομμάτι του διηγήματος, ο Ιωάννου αντικαθιστά τον αφηγητή και αρχίζει ο ίδιος να μεταφέρει την γνώμη του για την έννοια της κατοχής. Μιλάει για την καταπίεση που φέρνει η κατοχή μιας χώρας στους ανθρώπους. Με άλλα λόγια, την κλοπή της ελευθερίας των πολιτών εξαιτίας του ελέγχου μιας ανώτερης δύναμης.

         Αυτή η μεταφορά της γνώμης του Ιωάννου είναι επιτυχής μέσα από αυτή την αντικατάσταση αφηγητή/συγγραφέα, και τις ακουστικές εικόνες του διηγήματος, οι οποίες δημιουργούν ένα συναίσθημα στον αναγνώστη. Παραδείγματα είναι το προηγούμενο «Verboten», αλλά και το ασταμάτητο γάβγισμα των σκυλιών, στο οποίο αναφέρεται και ο τίτλος του διηγήματος. Η αναφορά στον συνεχή ήχο γαβγισμάτων που έρχεται από το Σέιχ-Σού, γίνεται νωρίτερα στο κείμενο. Πιο συγκεκριμένα, στη σελίδα 43, ο αφηγητής περιγράφει τις αναμνήσεις του από τις αρχές της Γερμανικής κατοχής, όπου αρχίζει να περιγράφει τα γαβγίσματα που έρχονταν από το βουνό κοντά του. Αφηγείται την μεγάλη περιέργεια που είχε ολόκληρος ο κόσμος της Θεσσαλονίκης, ακούγοντας τον ήχο των σκύλων από το Γερμανικό στρατόπεδο. Στη συνέχεια προσθέτει πως πήγαινε με φίλους του στο βουνό για να κατασκοπεύσουν και να ανακαλύψουν για ποιο λόγο είχαν μαζέψει οι Γερμανοί σκυλιά.

         Εδώ, Ο Γιώργος Ιωάννου χρησιμοποιεί τον ήχο ενός τόπου για να δημιουργήσει την ατμόσφαιρα του χώρου. Το ασταμάτητο γάβγισμα, συνδυασμένο με την περιέργεια και τον φόβο των ανθρώπων, δημιουργεί συναίσθημα στον αναγνώστη ο οποίος λαμβάνει υπόψη την αίσθηση καταπίεσης που υπήρχε ανάμεσα στους Θεσσαλονικιούς, η οποία είχε προκληθεί από την κατοχή της πόλης.